Bir elin nesi var? Sinema ve televizyon endüstrisi, bilgisayar oyunları dünyasında bir açık kapı görünce film endüstrisinin belli başlı bazı filmleri video oyunları endüstrisine transfer edildi. Sonuç: Doom, Resident Evil ve buna benzer filmler sinema ekranlarında oynatıldı ve bu filmlerin bilgisayar oyunları da o sezon senin bu sezon benim sırayla piyasaya sürüldü. Bu tür oyunların gerçek hayranları bu gelişmeden hiç de memnun değil. Film versiyonlarının çoğu da zaten pek matah değil ve bir sürü insan oyunların endüstri tarafından parça parça piyasaya çıkarılmalarını soygunculuk olarak nitelendiriyor. Half-Life 2: Episode 1 de bu görüşü neredeyse doğruladı. Satış rekorları kıran Half-Life serisinin birinci bölümü o kadar kısaydı ki hayranları büyük hayal kırıklığına uğradı.

Half-Life 2: Episode 2 ile bu durum değişiyor. İkinci bölüm bir çok tam-fiyatlı oyuna tozunu attıracak kadar iyi. Bunun tek nedeni “Orange Box” oyun kutusunda Half-Life 2, Half-Life 2: Episode 1, Portal ve Team Fortress 2 oyunlarının bir arada bulunması değil, aynı zamanda Episode 2’nin tam anlamıyla harika bir oyun olması. Oyunculara 6 saatlik bir oyun deneyimi sunuyor. Oyunun hikayesi, anlamak için önceki oyunu oynamış olmanızı gerektirdiği halde, yine de son derece ilginç ve cezbedici. Aynı oyun şekli korunmuş, bildiğiniz ve sevdiğiniz karakterlerin hepsi bu oyunda da var: Alyx, Dr. Kleinert, Barney, Elijah, Dog. Bu karakterlerin hepsi ikinci bölümde de yerlerini almış ve, iyi ya da kötü, hiç değişmemişler. Yani Dr. Magnussen o kendini beğenmiş tavırlarıyla sizi de çileden çıkartırken buna bir son verme çabasıyla bir “sesini kes” düğmesi arayabilirsiniz. Ne yazık ki bu işe yaramaz çünkü Gordon hala bir balık gibi dilsiz.

Episode 2, Episode 1’in kaldığı yerden başlayarak kronolojik sırayı takip eder. En son bıraktığımızda Alyx ve Gordon patlamalarla yerle bir olan Citadel’den kaçıyorlardı. Tabi hikaye biraz daha heyecanlı olsun diye içinde bulundukları trenin raydan çıkması gerekti. Söylemeye gerek yok ama bizim iki kahramanımız bu kazadan sağ kurtulur ve yürüyerek “White Forest” üssünün dış karakoluna ulaşırlar. İzledikleri yol onları Antlion’ların kaygan, yarı karanlık mağaralarından vadilerin ve dağların pastoral manzaralarına ve oradan da terkedilmiş Combine kalelerine getirir. Doğal olarak bu oyunda ortalığa saçma sapan ateş etmenin hiç bir anlamı yok. Program (aynı Episode 1’deki gibi) fizik-bazlı bulmacalara ağırlıklı olarak dayanmaktadır. Bu bulmacaların çoğu “Gravitron” kullanılarak çözülebilir. Yine de klasik silahlı çatışmalardan umut kesmeyin çünkü bildiğiniz ve sevdiğiniz tüm kötü adamlar da yine geri dönmüş: Zombine, Combine, Antlion, Strider, Hunter ya da Headcrab. Bunların tamamı Episode 2’de de yerlerini almıs. Bir saniye, Hunter da ne? Bu yeni bir rakip. Hunter, Shotgun ile bir kaç el ateş ederek kolaylıkla öldürebileceğiniz bir nevi Strider, ama Strider’ın çocuk versiyonu, yani daha güçsüz.

Valve, grafikler için bir kez daha, kendi oyun motoru olan ve biraz daha geliştirilmiş Source Engine’i kullanıyor. Oyun geliştiriciler, gerçekten de inanılmaz kalitede yüz animasyonları yaratmışlar: Acı, korku gibi ifadeler eklenmiş! Oyun bu özelliği ile de övgüyü hak ediyor. Alyx’in yüz ifadesine bakarak hemen onun ve sevgili bilim adamının içinde bulunduğu durumu tahmin edebiliyorsunuz. Atmosferik ses efektleri de cabası. Seslendirme ve fevkalade müzik de buna eklenirse oyundan daha da fazla bir şey beklemeye gerek kalmıyor. Half-Life 2: Episode 2, oyundan çok filme benzeyen özelliklere sahip. İster nefes kesen aksiyon sahneleri olsun ister duygusal sahneler, bu oyunda her şey var. Sadece bu mu, dahası; son derece düzgün işleyen uygulama yazılımı ile oyunun harika görsel efektleri eski bilgisayarlarda bile aynen görüntülenebiliyor.

Oyunun fanatikleri bu oyun prensibinin tehlikeye düşeceği korkusuna kapıldılar. Bir yandan kutsal Guitar Hero gitarının Neversoft’a devredilmesi kalitede düşüşe neden olabilirdi, öte yandan oldukça zayıf güya ek Guitar Hero Rocks the 80s sürümünün ardından Harmonix’te oyunu asıl geliştiren kişilerin bu oyunla artık o kadar tutkulu ilgilenmedikleri ortaya çıkmıştı. Neversoft’un kendini kanıtlaması ve aynı yenilikçilik, denenmiş test edilmiş öğelerin karışımını sunması ve hoşa gitmeyen ya da sıkıcı şeylerden kaçınması gerekiyordu. Zor bir görev.

Çoktan hazır: Neversoft ev ödevini iyi yapmış. Guitar Hero 3: Legends of Rock’ın girişi hemen tanıdık geliyor. Komik estetikler korunmuş ve hatta biraz genişletilmiş. Tanıdık karakterler de hala aramızda: Balta savuran duayen Axel Steele’nin yanı sıra black metal canavarı Lars Ümlaut. Sahneyi süslemek için yeni öteki benliğiniz için seçebileceğiniz birkaç karakter daha bulunuyor. Bu stereotipler hala özel nitelikleri veya belirli kabiliyetleri olan sanal el kuklaları – bu gelecekte bir ihtimal olabilir. Karakterlerin gitar çalma şeklini etkileyen, kendine özgü davranışlarıyla oyuna biraz bireysellik katın.

Career (Kariyer) modunu da denetim ve test ettim: Önceki versiyonlarda olduğu gibi bir grup kuruluyor, bir ad veriliyor ve şöhrete taşınıyor. Öncelikle arka bahçeler ve zemin kat kulüplerinde çalışılıyor, ardından ilk vido ve son olarak cesur dörtlüyü kimse tutamaz. Dört şarkılık setin ardından, dört yeni şarkıyla bir sonraki sahnenin süslenmesi gerekiyor. İyi bir performansla kalabalığı çıldırtırsanız, ücretinizi alırsınız; ne kadar iyi çalarsanız, elbise, karakter veya hatta yeni şarkılar satın almak için o kadar mangır. Ancak kariyerinizde ilerlemeniz sadece şarkıları başarılı bir şekilde tamamlamaya bağlı değil. Rock nirvanasına giden yolda üç finalist rakibiniz var. Gitar duellosunda öncelikle Rage Against the Machine grubundan Tom Morello’yu ardından Guns’n’Roses grubundan Slash’i ve son olarak Darkness’tan Prince’i yenmeniz gerekiyor.

Özellikle devlerin bu savaşları çok zor – belirli bir seviyeden çok daha zor. Notalara doğru basmak ve rakibe diz çöktürmek için pratik yapmak gerekiyor. Şanslısınız ki doğru notaya bastığınızda aldığınız bazı aksesuarlar işe yarıyor. Şarkılardaki yıldız gücüyle aynı şekilde tetikleniyor: gitarı yukarı çekin ve rakip daha yüksek zorlukta çalar, kısa bir süre belirli bir tuşa basamaz ve seste titreklik olur. Maalesef bu her iki yönde geçerli ve özellikle Horned One çok aşırı zor.

Ayrıca, insan rakiplerin gitarlarının boyunlarını ayrı odalarda parlattığı online mod bulunuyor veya arkadaş çevrenizde alt tuşta kimin en maharetli olduğu görmek için arkadaş kodlarını da kullanabilirsiniz. Arkadaşlarını Wii uyumlu Les Paul’a sahip olduğu sürece, co-op (işbirliği) modunda ek parçalar çalabilirsiniz. Sadece bir gitar varsa, maalesef bu parçalar kullanılamaz. Bunun yanı sıra gelecekte online olarak daha fazla şarkı satılması bekleniyor.

Oyunun başlangıcında, oyuncu isimsiz bir kahramanın Myrtana’ya doğru arkadaşlarıyla birlikte yelken açtığı kısa bir giriş videosu izleme beklentisi içinde. Birkaç maceradan sonra kıl payı ölümden dönerek hayatta kalmayı başardıktan sonra (çoğunlukla oyuncuların önceki sürümlerden tanıdıkları büyücü Xardas sayesinde) sonunda sevgili anavatanlarına, evlerine dönüyorlar. Ancak kahramanları bekleyen kaynayan bir kazan ile yanmayan bir şömine. Çünkü orclar ülkelerini istila ederek kralı devirmiş ve insanları esir almışlar. Ne yazık ki oyunun başlangıcında başka bir bilgi verilmiyor, tanıdık eski dost simalar ve bu oyun serisinin tipik müziği olmasa, insan kendini kaybolmuş hissine kaptırabilir doğrusu.

Myrtana bilinmeyen bir ülke ve oldukça uzun bir süre öyle de kalacak, dünya hakkında bölük pörçük de olsa bilgi edinebilmek ve mevcut durumu kestirebilmek için ise uzun zaman ve sabır gerekecek. Oyunun başlangıcında çoğu şey açık: Kral kayıp, orclar yönetimi ele geçirmiş ve kahramanı yüce bir görev bekliyor. Artık, gotik tarihini yazmanın zamanı!

Daha önce Oblivion oynadıysanız, Gothic 3’ün önceki oyunlarını tanımıyorsanız, oyun size Oblivion’un daha bir basit şekli olarak görünecektir. Bu aslında oyun için bir eksi değil, çünkü Oblivion’un sonsuz seçenekleri ve öğrenilebilecek yetenekler bazıları için fazlasıyla kafa karıştırıcı olabilir. Gothic 3’te her zaman olduğu gibi yeni yetenekler öğrenebilir, seviye atlayabilir, bitkiler toplayabilir, farklı büyü formülleri ve değişik ilginç araçlar bulabilir ve hatta bir geyik avlayabilir ve akşam yemeği için güzel bir rosto bile pişirebilirsiniz. Bir seviye atlamak size, ileride yeni bir yetenek öğrenmek veya niteliklerinizi artırmak amacıyla kullanabileceğiniz 10 öğrenme puanı sağlıyor. Bunların size, belirli bir para toplamı karşılığında ilave nitelikler verecek veya size bir kabiliyet kazandıracak olan ilgili eğitmen tarafından öğretilmesi gerekmektedir. Hem deneyim puanları hem de para önemli bir rol oynamaktadır, çünkü bazı yetenekleri öğrenebilmek için önce bu puanlardan yeteri miktarda toplamış olmanız gerekiyor.

Başlangıçta büyüleri sadece büyü formülü şeklinde elde etmek mümkün, çünkü gotik harflerle yazılmış olan bedava büyü artık yok. Ancak oyuncu maceranın seyri boyunca farklı şekillerde büyüler öğrenebiliyor. Hangi alanlarda uzmanlaşmak istediğinize kendiniz karar veriyorsunuz: Bir savaşçı mı, bir büyücü mü, kötü bir karakter mi ya da bunların bir bileşimi mi. Rakiplerinizi bir kılıç veya balta ile haklamayı seçseniz bile toplanan puanlar yine de yeteneklerinizi ok ve yay kullanmak üzere güncelleme şansını tanıyor. İstenen karakteri uygun şekilde güncellemek bazen, oyundaki genellikle anlaşılamayan hatalar, tutarsızlıklar ve sürekli tekrarlayan monoton dövüşler nedeniyle uzun zaman alabiliyor.

Gothic 3’ün en zayıf bileşeni dövüş sistemi, özellikle de yakın dövüş. Önceki sürümleri geliştirmek amacıyla, burası sadece fare hareketleriyle sınırlandırılmış ve ilgili sağ ve sol fare tıklama kombinasyonları farklı manevralar yapılabiliyor. Ancak bunlar oynarken yine de pek kullanılmıyor, çünkü kısa süre sonra sadece sol fare tuşunu basılı tutarak hemen hemen her dövüşü kazanabileceğinizin farkına varıyorsunuz. İlk vuruşu yapan oyuncu genellikle üstünlüğü ele geçiriyor ve arka arkaya yumruk atabiliyor, buna karşın karşısındakinin eli armut topluyor, çok seyrek karşılık verme veya kaçma şansı elde edebiliyor. Oyun yayınlandığından beri dört yama çıkarılmış olmasına rağmen, dövüş sisteminin tümü hayal kırıklığı yaratıyor. Düşmanlar genellikle salakça hareket ediyor ve pek kahraman olmaya niyetleri yok, çünkü belirli bir konumdan hiç bir ek çaba harcamadan ok ve yay ile bunları avlamak mümkün.

Kahramanın hareketleri biraz katı da olsa da, tamamen kötü değil. Ancak bir süre sonra monotonlaşan dövüşler gerçekten de sinir bozucu. Seviye arttıkça, rakipler daha becerikli olmuyorlar veya savunma teknikleri gelişmiyor, tek fark daha iyi silahlara sahip oluyorlar ve onları haklamak için sadece birkaç kez daha çok vurmak gerekiyor. Özellikle canavarlar siz üzerlerine kılıcınızı sallayıp durdukça sürekli olarak geriye doğru gidiyorlar, ancak siz geri çekildiğinizde saldırıyorlar. Daha güçlü olan rakiplerin zayıf olanlara oranla daha saldırgan olmalarını da beklememek gerek. İlk yumruğu atan normalde dövüşü kazanıyor ve kılıcıyla daha yukarıdaki bir konumdan dövüşen taraf genellikle avantajlı oluyor.

Gothic 3 vaat etmiş olduklarını yerine getirmek için çalışıyor ve belirli ölçülerde bunu başarıyor. Oyuncu serbestçe hareket edebiliyor, oyununun seyri doğrusal değil ve sorgulamalar ile görüşmeler oldukça iyi. Ülkeyi bekleyen tehlike açık olsa da bunu gözle görmek pek mümkün değil. Myrtana’nın yerlileri uyuşuk ve birbirinin aynısı bir görüntüye sahipler ve eğer canınız sıkılır da iki oyun karakteri arasındaki konuşmayı dinlemeye karar verirseniz, aslında hiç bir konuları olmadığını ve konuştuklarının anlamsız olduğunu anlayacaksınız. Bazı karakterler birbiriyle kaba bir şekilde konuşmaları, bağırış çağırış içinde birbirlerine bir şeyler anlatmaya çalışmaları yine de eğlenceli oluyor, ancak el, kol, yüz hareketlerinin ve kamera görüntü işlerinin geliştirilmesi gerekiyor. Konuşmaların seyri, oyun karakterlerinin oyuncuya karşı nasıl davranacakları konusunda belirleyici bir faktör. Eğer birine hakaret ederseniz, genellikle bundan sonra sizinle artık pek ilgilenmiyorlar. Kendilerini kışkırtmadan onlara bir iyilik yaparsanız sizi nezaket ile ödüllendiriyorlar.

Görüş mesafesi çok sınırlı olsa da, Myrtana’nın arka plandaki manzarası çok güzel resmedilmiş. Birçok köy ve şehrin görüntüsü oldukça iyi ve uygun öğeler kullanılarak yaratılmış ve oyuna yakışan bir atmosfer elde edilmiş. Gündüz avlanmaya çıktığınızda, kovaladığınız av siz yaklaştıkça kaçıyor ve çıkan yamalardan biri sayesinde gece gerçekçi olmayan hareketler düzeltilmiş. Avladığınız avı ateşte kızartarak, avın iyileştirme güçlerini artırabiliyorsunuz ve bulduğunuz ya da ele geçirdiğiniz her eşyayı satabiliyor veya stokunuzda süresiz olarak saklayabiliyorsunuz. Bunda bir sınır yok, aynı anda sayısız adet eşya taşıyabilirsiniz. Toplanan bitkiler simya bilgileri kullanılarak iksire dönüştürülebiliyor ve eğer gerekli demircilik veya esnaflık yeteneklerine sahipseniz, silah, duruma göre değerli maden veya alet gibi malzemelere şekil verebiliyor veya bunları yüksek bir fiyatla satabiliyorsunuz.

İlkel dövüş sistemi, salak rakipleri, sayısız görsel hatalar, modası geçmiş teknikleri ve birkaç başka zorluk çıkaran engeli olmasa Gothic 3 iyi bir oyun olacakmış. Örneğin bir ağacın iki dalı arasına ok attığınızda ok buradan geçmiyor, iki dalın arasındaki havada asılı kalıyor. Bu, hedeflediğiniz rakibinizi sevindirebilir tabii ama sizi pek sevindirmez orası kesin. Havada asılı kalan bu okları geri alabiliyorsunuz, bu da tesellisi. Ama düşmanlara fırlatmış olduğunuz okları sonradan toplamanız mümkün değil. Küfelerin ve taşların içinde biten otlar gibi şeyler ve öldürdüğünüz yere yığılan rakipler kısmen nesnelerin içine gömülüyorlar veya evlerin hayalet gibi içinden geçilebilen duvarlarının içinden geçiyorlar; bu gibi hataların dört kez revize edilmiş bir oyunda olmaması gerekiyor. Tam oyunun en heyecanlı yerindeyken, bu küçük hataların birden gelip her şeyi mahvediyor. Gerçekten de çok kötü, oysa oyun ne güzel şeyler vaat ediyordu.

Bunlar oyunda eninde sonunda öyle bir noktaya geliyor ki artık oynama isteğiniz kalmıyor. Yanan bir kılıcı veya bir dönüşüm sözcüğü gibi şeyler ele geçirmek bile artık bu isteksizliği düzeltemiyor. Tek başına oyunun hikayesi ve oyun dünyasında neler olup bittiğini ve sizi oynamaya heveslendirecek şeyleri öğrenme isteği, uzun bir süreç olsa dahi, oyun bunu sizin için pek de kolaylaştırmıyor.

GRAW 2, birinci bölümün bıraktığı yerden başlıyor. Yine Meksikalı asiler, paralı askerler ve elit savaşçıların tehdidi ile karşı karşıya kalıyoruz. Asiler nükleer bir füzeyi ele geçirmiş bulunduklarından, nükleer bir saldırıyı önlemek artık birinci önceliğimiz. Çalınan bu füze ile bu tehlikeli teröristler ABD’deki önemli stratejik hedeflerin tümünü vurabilecek bir durumdalar. Ghost timimiz ise burada da yine kendini ateşe atmaya hazır. Oyunun hikayesi, şu veya bu şekilde önceden duyduklarımızdan farklı değil. Görevimiz için Ghost lideri rolünü seçtik, yani Yüzbaşı Mitchell. Kendisi aşırı görev bilinci ve gururu nedeniyle, ne denli tehlikeli ve ümitsiz görünse de verilen emirlere ters cevaplar vermiyor veya başkaldırmıyor. Dürüstlük ve iyilik abidesi, modern zamanların kahramanı...

İlk sürümü ile karşılaştırıldığında, GRAW 2’de pek bir değişiklik yok. Tabii, bazı şarapnel parçacıkları efektleri düzeltilmiş, ancak birkaç teknik tasarım değişikliği dışında baş üstü göstergesi aynı birinci bölümdeki gibi kalmış. Baş üstü göstergesi, timimizin bir elemanı veya bir pilotsuz uçak tarafından nişan alındığında, düşmanları önceden algılamamızı sağlıyor ve daha sonra bir eşkenar dörtgen ile işaretleniyor. Ne yazık ki, arkadaşımızın miğfer kamerası bize hala sadece gridlock modunda görüntüleniyor (XBOX 360 sürümünün aksine), bunu gerçekten açıklamak çok güç, bu bugünkü bilgisayarların performansından kaynaklanıyor olamaz. Birinci bölümde iyi çalışan kumandalar aynen kalmış. Rainbow Six: Vegas veya konsol sürümünde olduğu gibi, duvarların veya cisimlerin arkasına siper alarak buradan ateş etmek yerine, PC sürümünde siper aldığınız yerin arkasından sağa veya sola doğru rahatça bakabiliyorsunuz. PC sürümünde, taktik unsurlar ile hareket eksikliği (ki XBOX 360 sürümü bunu sağlıyor) giderilmeye çalışılıyor, bu da oyunun zorluk derecesini yükseltiyor.

Emirler, Ghost’lara aynı önceki sürümde olduğu gibi verilebiliyor: Doğrudan veya kendi perspektifinizden veya yol gösterici sistemi kullanarak çok iyi bir yöneylem haritası ile. Timinize belirli bir bölgeyi kontrole almalarını, ilerlemelerini emredebilir veya onları farklı bir yere sevk edebilirsiniz. Ancak ne yazık ki, arkadaşlarınızın yön duygusu biraz yetersiz, genellikle bir yerde takılıp kalıyor, ancak kısa bir süre sonra hedefe doğru yollarını bulmayı becerebiliyorlar.

Oyunu bir kaç dakika sonra oynadıktan, bir gerçek ortaya çıkıyor: GRAW 2 gerçekten de zor bir oyun. Oyun en kolay seviyesinde bile, nispeten deneyimli oyuncuları bile zorlayacak nitelikte. Eğer hemen ortalığa atılmaya eğiliminiz varsa, çok kısa bir süre içinde sanal ölüm ile tanışabilirsiniz. Zorluk ve strateji açılarından, GRAW 2 resmen ortaya yeni standartlar koyuyor. Düşmanların cirit attığı bir bölgede, önceden durup gözcülük yapmadan 20 metre dahi ilerlemeniz mümkün değil. Yüzbaşı Mitchell’in yaralanmasına izin verilmemeli, çünkü kendini tedavi etmeye veya birden çok kurşun yarasına dayanma kabiliyeti yok.

Yani, yaşam grafiğinizin seviyesini korumak istiyorsanız akıllıca davranmanız gerekiyor. Hızlı kaydetme fonksiyonunu kullanmanız önerilir, çünkü eğer bunu yapmazsanız kendinizi sık sık, oyunun başlangıcında veya eğer bu kadar ilerleyebilmişseniz son kontrol noktasında bulabilirsiniz. Yine de tuhaf bir şekilde, hızlı kaydetme fonksiyonu oyunun bazı noktalarında çalışmıyor.

Yüksek zorluk derecesine rağmen, biraz saf görünen tim arkadaşları ve pek adil olmayan bazı durumlar dışında, GRAW 2 yine de zevkli bir oyun. Oyunda, bir özel harekat timi ile savaşmanın nasıl olacağına dair gerçeklik hissini çok iyi veriyor; burada hareketler savaş animasyonları, telsiz mesajları ile geniş ve dönemeçli alanlar temel bir öneme sahip. Helikopter sizi çoğu zaman direnişçilerin kaynadığı bir bölgeye bırakıyor ve görevinizi gerçekleştirmek üzere verilen hedefe ulaşmak için, keskin sezgilere ve dikkatli gözlere ihtiyacınız oluyor. Yüzbaşı Mitchell ve timindeki Ghost’lar dönemeçli ara sokaklardan, terk edilmiş otobüs ve otomobillerin yanından veya sanayi bölgelerinden geçerken yavaş ve dikkatli bir şekilde ilerlemek zorundalar; bu biraz saçma görünse de, aslında kısmen özel olarak PC’ler için tasarlanmış olan seviyeler birbiriyle tutarlı.

Görevler daima, üç tim elemanı ile başlıyor ve genellikle Meksikalı vatanseverler, deniz piyadeleri, tanklar, hava bombardımanı ve topçu ateşi size destek veriyor. Buna, size belirli bölgenin kuşbakışı görüntüsünü sunan pilotsuz uçaklar da dahil. Ghost’ların her biri ayrı ayrı manevra ve kumanda edilebiliyor ancak ek birimlerin hepsi bir bütün olarak harekete ediyorlar. Ghost’lar veya deniz piyadeleri, tüm destek birlikleri, güçlü desteklerini size hissettirmekten çok koruma hissi uyandırıyorlar. Sıklıkla, “Yüzbaşım yoğun ateş altındayız” şeklinde telsiz mesajı duyuluyor, ki bu durumda, o anda bize en yakın olan Ghost’a, kuşatılan arkadaşlarına destek ateşi sağlaması için emir vermemiz ve diğer yandan da düşmana kanatlardan saldırmayı deneyerek arkadaşlarımızı ateş hattından çıkarmamız gerekiyor.

Farklı birçok görev sırasında, ekranın sağ üst köşesinde bulunan küçük bir arayüz, hızlanmanız için sizi mevcut durum hakkında uyarıyor. Bu, oyun atmosferi inanılır ve tutarlı kılıyor, ancak özellikle her yerden mermi yağarken, bizi sıkıştırarak “kıçınızı kaldırın biraz” şeklinde uyarması “genel anlamda” sinir bozucu olabilir. Sıklıkla beklenmeyen durumlarla karşı karşıya kaldığınızdan (kurtarma helikopterlerine ateş açılması veya makineli silahlar ile donatılmış bir grup gözüpek savaşçıyı taşıyan jiplerle karşılaşılması gibi), eski usul askeri fırçalar sizin için hiç de gerekli değil. Oyunun sonunda sizi cesaretinizden dolayı övse de, arayüzde beliren yüz, belki de hepsinden de kötü.

Bazen şansınız yaver gidiyor ve size dolu bir şarjör ve sizi kurtarabilecek bir roket veriliyor veya kendinizi daha iyi savunabileceğiniz bir konuma transfer ediliyorsunuz; ancak bu noktada oyun boğucu bir hal alıyor. Bu gibi beklenmeyen durumlar özellikle cesaret kırıcı olabiliyor, fakat diğer yandan da oyunun gerilim ve heyecanına katkıda bulunabiliyorlar. Yani size ölü silahlı rakiplerinizin seviyesini düşürmekten ya da son kontrol noktasını/kaydedilmiş oyunu geri yüklemekten ve son kez kullandığınız rokete sıkı sıkıya sarılmaktan veya böyle bir silaha sahip olan arkadaşlarınızdan birini sizin seviyenize getirmekten başka bir seçeneğiniz kalmıyor. Zor bir seviyeyi tamamlamış olmanın verdiği haz ise muhteşem doğrusu.

GRAW 2’deki silahların cephaneleri çok yönlü. Silahların çoğu üzerinde oynama yapmak ve başka bir formda yeniden şekillendirmek mümkün, bu örneğin bir dürbün veya özel bir kabza eklemek olabilir; farklı modellerde silahları seyretmek oldukça hoş. Belirli bir görev için yapılacak silah seçimi çok önemli ve bunu her zaman kişisel tercihlerinize göre yapmamakta fayda var. Görüş menzilinin arttığı yüksek seviyelerde bir sniper tüfeği taşımanız önerilirken, dönemeçli ara sokaklarda suikast tüfeği veya makineli tüfek kullanmak gerekiyor. Diğerini birinci silahın yanında, ikinci bir silah olarak alabilirsiniz. Tabii yanınızda, tabancanın yanı sıra tercihe bağlı olarak roketatarlar, el bombaları veya patlayıcılar daima olmalı. Silahları kullanması çok zevkli ancak silahı erkenden doldurmuş olmanız nedeniyle, şarjörün yarısının harcanmış olması - bu gerçekçi gözükse de - pek de zevkli değil...

Rakiplerinizin bir dizi uzun menzilli silahları bulunuyor ve bazen silahınızı hakladığınız bir rakibinizin silahı ile değiştirmek akıllıca olabiliyor. Teröristler, Yüzbaşı Mitchell veya Ghost’larından birini gördüklerini anda ateş açmaya başlıyorlar.Bu durumda deli dana gibi koşuşturmak da işinize pek yaramayacaktır çünkü beklenmeyen bir şekilde sabit bir makineli tüfek ile karşılaşmanız halinde ölümünüz çok kısa süre içinde oluyor. Rakiplerinizin tepkileri her zaman gerçekçi veya akıllıca olmuyor, bombardımanınız altındaki bir birlikte örneğin hiç endişeye kapılmadan sıralarının gelmesini bekliyorlar. Ancak bir asi grubu ile tebelleş olduktan sonra oyunun zorluk derecesini daha iyi anlıyorsunuz, çünkü havada mermilerin geçmediği iğne deliği kadar yer bile kalmıyor.

Doğal olarak GRAW 2’nin çok oyunculu bir kısmı da bulunuyor, burada savaş görevini seçerken alıştığımız ölüm maçı ve tim ölüm maçı gibi modlar da mevcut. Bunlara ilaveten, burada haritanın ortasında pozisyon alarak puan kazanabileceğiniz bir savunmaz pozisyonu ve Ghost’ların asilere karşı bir mevkiyi savundukları ve girmesini önledikleri bir kuşatma alanı da sunuluyor. Ayrıca, farklı seviyelerde çok oyunculu bir işbirliği modu da oynanabiliyor. Son olarak, oyunda “Recon vs. Assault” adında yeni bir mod daha yer alıyor, burada asiler Ghost’ların hakkından gelmeye çalışırken, Ghost’lar uçaksavar silahlarını imha etmek zorundalar.

Oyun dünyasının geneli biraz tekdüze görünse de, GRAW 2’nin grafikleri gösterişli. Her şey biraz donuk görünüyor, fondaki renklerin farklılık gösterdiği bölümler neredeyse hiç yok gibi. Çevre ve karakterlerin modellemesi güzel yapılmış, özellikle de patlamalar ve silahlı çatışmalar hayranlık uyandırıcı efektlere sahip.

GRAW 2 ses alanında da oldukça iyi. Siper almış asilerin haykırışları veya tim elemanlarından alınan telsiz mesajları uyumlu ve fazlasıyla gerçekçi hisler uyandırıyor. Yaklaşan helikopterlerin ve geçen tankların paletlerinin çıkardığı sesler de iyi. Çok muhteşem olmasalar da, bazı yerlerde donuk çıksalar da silahların ses efektleri de yerinde. Ağır askeri teçhizat (toplar veya el bombası atan araçlar) oldukça gerçekçi.

AcemiOyuncu: Merhaba Marcus, okurlarımıza biraz kendinden bahsetsene.
Marcus Fenix: Bilmeyenler için, adım Marcus Fenix. Çoğunuz beni zaten tanıyordur. Aşağı yukarı bir yıl önce, ekip arkadaşım Dom (Dominic Santiago) ile birlikte Xbox 360 üzerinde Sera Gezegenini iğrenç Locustlardan temizledik. Çok başarılı olduk!

AO: Şimdi Epic seni bir kez daha savaşa gönderdi, Marcus. Bu kez başka bir platformda, PC’de. Xbox’ın kontrolleri gerçekten çok sezgiseldi. Bir yerde siper al, sonra onun arkasından ateş aç. Her şey mümkün olan en iyi şekilde aktarıldı. Senin uyum sağlaman kolay mı yoksa zor mu oldu?
MF: Kesinlikle hayır... EĞİL!!!

Fenix beni yere itiyor ve ön tarafa üç salvo atışı yapıyor. İki saldırgan Locust daha toprağı öpüyor. Marcus büyük bir beceriyle hızlıca silahlarını yeniden dolduruyor. Boş gözlerle baktığımı fark ediyor.

MF: Yakında bunun gibi daha fazla ateş gücüm olacak, dostum. Öyle aptal aptal bakma. Az önce de gördüğün gibi, hiç sorun değil. Hatta savaşmak genel olarak biraz daha kolay. Önceden de bu lanet olası Locustlar çok zeki değildi. Bu yeni kontroller sayesinde, bu iğrenç yaratıkları öteki dünyaya, hatta daha iyisi, “geldikleri yere” yollamak daha da kolay. (Kahkaha sesi duyuluyor). Ama yine de her savaş ayrı bir mücadele.

RG: Bu maceranın Xbox 360'ta olduğundan bile daha uzun olduğunu duydum. Nasıl oluyor?
MF: Oyun geliştiriciler hikayeyi ilerletti. Xbox'ta benimle birlikte savaşa gittiyseniz, sonunun açık bırakıldığını zaten bilirsiniz. Epic bu açık ucu aldı ve hikayeyi beş yeni bölümle devam ettirdi.

RG: Yani Xbox versiyonunun uzmanlarının Gears of War’ı bir kez daha oynamasına değer mi?
MF: Hikayenin nasıl devam ettiğini bilmek istiyorsanız, evet.

MF: Kes titremeyi! Bitirelim şu röportajı. İşlerim var.

RG: Beş yeni savaş alanı Xbox 360’ta bulunanlardan farklı mı?
MF: Biraz. Biraz daha kapsamlı diyebiliriz. Ama yapı aşağı yukarı aynı kaldı.
RG: Tek değişiklikler bunlar mı?
MF: Hayır. Epic bize kurşun yağdıracağımız yeni bir boss savaşı verdi. Dom ile ben şimdi Xbox versiyonundaki geçiş sekanslarında bir ara görünüp kaybolan yaratıkları vuruyoruz. Ayrıca, görsel olarak çok gösterişliler. Son teknolojiye sahip bir makineniz varsa, Windows için Gears of War çok daha iyi çalışacaktır.

RG: Gears of War’ın uzun soluklu oluşu olağanüstü çoklu oyuncu moduna dayanıyor. Bu aynı şekilde PC’ye yansıtıldı mı?
MF: Evet. Ama üç yeni haritayla ve yeni modlarla birlikte. Ama bu sadece Microsoft’tan Live Service üzerinden çalışıyor, şeyle… Publu... Pulbi... – of ya, şu aptal isimlerin canı cehenneme.

RG: Benimle konuştuğun için teşekkürler, Marcus. Sana başarılar diliyorum.
MF: Peki... defol git buradan. Bu senin savaşın değil.